"Błękitny Zamek" - Lucy Maud Montgomery

tłumaczenie: Agnieszka Kuc

tytuł oryginału: The Blue Castle

wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

data wydania: 2008

liczba stron: 344

Lucy Maud Montgomery kojarzy mi się zawsze z ciepłem i oryginalnymi postaciami. Ania, Emilka, Pat, Kilmeny, Historynka... Niedawno zafundowałam sobie powrót do kiedyś tak przeze mnie uwielbianego stylu, przez co tylko się upewniłam, że kanadyjska autorka jest pewnikiem, jeżeli chodzi o powieści dziecięce czy obyczajowe. Właśnie do tych ostatnich należy "Błękitny Zamek".

Valancy Stirling to stara panna. Nietypowa, należałoby dodać. Spychana na margines, ograniczana przez swoją władczą rodzinę, którą sama nazywa klanem. Pragnąca mówić prawdę prosto w twarz, ale trzymająca się konwenansów i zmuszająca się do posłuszeństwa. Równoznacznego ze zduszaniem w zarodku wszystkich zbyt porywczych uczuć. Pewnego dnia wybiera się do lekarza (notabene wroga klanu), nie wiedząc, iż to zmieni jej życie na zawsze... Po przerwanej konsultacji ze specjalistą otrzymuje od niego list z diagnozą. Pozostał jej rok życia.

To wydarzenie staje się dla młodej kobiety bodźcem do zmiany przyzwyczajeń. Buntuje się rodzinie, przeciwstawia oczekiwaniom, uwalnia z krępujących więzów. Przenosi się do swojej dawnej przyjaciółki Cissy, która śmiertelnie zachorowała. Jej ojciec-alkoholik nie jest w stanie zapewnić jej odpowiedniej opieki, więc Valancy podejmuje się wyzwania. Nie zważa na swoją reputację, zagrożoną przez obecność Barny'ego Snaitha, o którym krążą plotki, jakoby był zbiegłym kryminalistą...

W "Błękitnym Zamku"wyczuwa się wyraźnie, że jest adresowany do starszych czytelników. Poczynając od wieku głównej bohaterki, kończąc na bardziej otwartym stylu. Montgomery pisze bez ogródek to, co może w innym wypadku by zataiła czy wyraziła delikatniej. Tak jak jej poprzednie książki propagowały posłuszeństwo, ta ukazuje dobre strony niestosowania się do zasad.

Powieść zbudowana jest na bazie silnego kontrastu poprzedniego i późniejszego życia Valancy. Bohaterka często je porównuje, ale i bez tego dobrze odczuwałam różnicę. Rodzinny dom kojarzył mi się tylko i wyłącznie z szarością, trudno było go sobie wyobrazić inaczej, zaś wszystko po metamorfozie nabierało niezwykle nasyconych barw, po prostu intensywności. Bardzo dobrze da się zauważyć różność w pewnym momencie akcji, kiedy Valancy powraca na Elm Street- znowu zaczyna panować szarość, nuda. 

Tym razem Montgomery prezentuje interesujący rodzaj miłości- rozkwitającej, odkrywanej powoli. Nie od pierwszego spojrzenia. Miłości dojrzałej, poważnej, głębokiej. Realistycznej.

Przypuszczam, że gdyby jakikolwiek inny autor używał tylu środków stylistycznych, uznałabym jego styl za przedobrzony. Z Montgomery rzecz ma się inaczej: z doskonałym wyczuciem plasuje dostosowane metafory czy porównania w odpowiednich miejscach. Warto wspomnieć- z książki na książkę coraz lepiej. Wspomniane zabiegi skutkują między innymi plastycznością języka oraz dobrze przedstawionym miejscem akcji.

"Błękitny Zamek" to jedna z tych książek, które naprawdę chciałam pokochać i wspominać jako wspaniałe. Może postawiłam poprzeczkę za wysoko, a może po prostu przyzwyczaiłam się do innej Montgomery, ale zabrakło mi tutaj tego czegoś. Pomimo wszystko, "Błękitny Zamek" powinien zadowolić każdego fana autorki lub przyjemnej powieści obyczajowej.

Ocena: 8/10